vrijdag 17 oktober 2014

Met handen en voeten gebonden

Vlaams parlementslid Mercedes Van Volcem (Open Vld) tweette gisteren over de hetze omtrent federaal staatssecretaris voor Asiel en Migratie Theo Francken hetvolgende: 'De uitspraken van Theo Francken kunnen niet door de beugel. Als liberaal keur ik dat expliciet af. Wat mij betreft moet hij vervangen w.'

Het duurde niet lang of de tweet werd door haar verwijderd, volgens Van Volcem zelf 'op vriendelijk verzoek' van Open Vld-vicepremier Alexander De Croo. De partij zelf wenste over deze zaak geen commentaar te geven.

Sven Ornelis liet op Twitter blijken dat hij nogal verontwaardigd was dat parlementsleden hun eigen mening niet mogen verkondigen: 'Jammer dat @MercedesVVolcem een tweet met een mening vd leiding v @openvld moet verwijderen. Meningen zijn toch vrij? Neen?'

Wel neen, België is immers geen democratie, maar een particratie.

Vorige week verscheen het boek De trukendoos van de Belgische particratie. Een Europese schande (Pelckmans, 285 blz.) van professor-emeritus politologie Wilfried Dewachter. Volgens hem heeft de particratie de Belgische democratie verziekt. Een niet-verkozen koning en een handvol partijvoorzitters besturen ons land, het is a way of life geworden in België.
En dit terwijl de Belgische grondwet eigenlijk met geen woord rept over politieke partijen. Juridisch zijn in ons land de politieke partijen onbestaande. En toch bedrijven zij hun eigen politieke praktijk, besturen zij met hun feitelijke grondwet het land.

Onze Belgische parlementsleden zijn namelijk met handen en voeten gebonden aan hun partij. Dit gebrek aan zelfstandigheid is het gevolg van het feit dat volksvertegenwoordigers hun parlementszetel te danken hebben aan hun partij en niet aan hun aantal stemmen. In vele andere landen zoals bijvoorbeeld Groot-Brittannië, Frankrijk en de Verenigde Staten van Amerika hanteert men het meerderheidsstelsel. In dit systeem worden de zetels toebedeeld volgens het aantal stemmen dat een politicus haalt. Daar is elke verkozene een parlement op zich.

In ons land dus niet. Het resultaat in België is een steeds moeilijker functionerende parlementaire democratie in een almaar meer knellende particratie.
 
De particratie schakelt finaal de democratie uit... 

Titel boek : De trukendoos van de Belgische particratie
Subtitel boek : Een Europese schande
Auteur : Wilfried Dewachter
Uitgever : Pelckmans
Aantal pagina's :285
Prijs : 21.5 €
ISBN nummer : 978 90 289 7972 7
Uitgavejaar : 2014
Nick Mertens
17 oktober 2014

maandag 26 mei 2014

Ceci n'est pas une victoire

De dag na de moeder alle verkiezingen lijkt het wel alsof de N-VA de grote verliezer in plaats van de grote winnaar is. Meer dan 30% halen op zowel Vlaams als federaal niveau is in België geen reden om te feesten, integendeel.

De Franstaligen en ook Mark Eyskens waren er als de kippen bij om te zeggen dat er ook een alternatieve meerderheid mogelijk was zonder de N-VA. Ook op Vlaams niveau is een tripartite CD&V, Open VLD en SP.A mogelijk.

Feit blijft dat je met deze alternatieve meerderheid wel de grootste partij van het land uitsluit van regeringsdeelname. Ze geeft weliswaar ook een legitieme meerderheid, maar is ze democratisch? Tegenstanders zullen zeggen van wel, één op de drie Vlamingen denkt hier waarschijnlijk anders over. 

Mag democratie een optelsom van kleine partijtjes zijn om de grootste buitenspel te zetten? Wordt er op deze manier wederom geen cordon sanitaire rond een Vlaamse meerderheid gevormd? En moet in een gezonde en moderne democratie de koning nog wel een rol spelen bij de federale regeringsonderhandelingen? Een koning die niet gekozen is door het volk maar 'geluk' heeft gehad in het juiste gezin te zijn geboren? 

In de VTM-reeks Cordon overwon het regime. Wordt fictie werkelijkheid?

Nick Mertens
26 mei 2014

donderdag 28 november 2013

The return of Patrick

Vandaag werd duidelijk dat de terugkeer op het politieke toneel van voormalig Antwerps burgemeester en SP.A-voorzitter Patrick Janssens minutieus wordt voorbereid.
Op ATV drukte Kathleen Van Brempt, voorzitster van het lijstvormingscomité van de SP.A in Antwerpen, haar hoop uit dat hij zich verkiesbaar zou willen stellen voor de socialistische partij. 'Hij zal vooral ergens in het midden van de lijst staan om zo het team te steunen dat we naar voren schuiven tegenover Bart De Wever (N-VA) en Kris Peeters (CD&V), ' zei van Brempt hierover.
Patrick Janssens zelf heeft nog geen beslissing genomen, maar sluit ook niks uit. 'Ik ben altijd bereid om hierover te praten,' zegt hij in Gazet Van Antwerpen. 'Ik zal mij dienstbaar opstellen, maar ik zal zeker geen zichtbare rol opnemen.'

SP.A heeft het dezer dagen niet makkelijk. In de laatste peiling in opdracht van VTM, De Morgen, RTL en Le Soir is de socialistische partij in Vlaanderen slechts de vierde partij met 13,1% van de stemmen, na N-VA (31,2%), CD&V (17,4%) en Open VLD (14,4%). Het is duidelijk dat het SP.A-verhaal (of de huidige socialistische kopstukken) door de Vlaming lauw wordt onthaald.

En dus is het alle hens aan dek voor de Vlaamse socialisten, zeker in de grootste stad van Vlaanderen, decor voor het titanengevecht tussen Bart De Wever en Kris Peeters. Om in deze clash niet verpletterd te raken zal SP.A elke stem nodig hebben die ze kan halen en in die optiek is Patrick Janssens nog steeds onmisbaar. Wie anders kan voor het ogenblik zwaar genoeg wegen? Yasmine Kherbache in elk geval (nog) niet.

De plaats die Janssens op de SP.A-lijst zal krijgen is hierbij van ondergeschikt belang, de kiezer weet hem wel te vinden, iets wat Herman De Croo twee weken geleden ook al benadrukte. Sommige politici raken van op elke plaats verkozen of weten toch minstens genoeg kiezers aan te trekken om de lijst substantieel te steunen.

Voor Patrick Janssens is zulk een 'onzichtbare' plaats trouwens mooi meegenomen. Haalt hij meer dan voldoende stemmen is hij 'back in town'. Valt het verkiezingsresultaat tegen hoeft hij deze keer niet op Gène Bervoets zijn schouder uit te huilen en/of gezichtsverlies te lijden. Want het argument dat niemand van op een niet-verkiesbare of verborgen plaats veel stemmen kan halen kan dan wel uitgespeeld worden.


Nick Mertens
28 november 2013


donderdag 24 oktober 2013

De Belgische regeringsvorming als onderzoekscase voor de relatie tussen de uitvoerende en wetgevende macht

Parlementaire democratieën worden gekenmerkt door een nauwe samenwerking tussen de uitvoerende en de wetgevende macht. Maar hoe sterk is de greep van de regering op het parlementaire gebeuren? Een gegeven dat niet altijd makkelijk te onderzoeken is. 
België kende in de periode 2007-2008 en 2010-2011 lange en moeizame regeringsvormingen. Niet zo positief voor het land en zijn inwoners, maar wel ideaal voor politieke wetenschappers om eindelijk eens na te gaan of de afwezigheid van een regering met volle bevoegdheden al dan niet een invloed heeft op de handelingen van het parlement. Men kan immers een vergelijking gaan maken tussen perioden met een volwaardige regering en die met een regering in lopende zaken.
In het onderstaande onderzoek werd in het bijzonder aandacht besteed aan drie factoren die men doorgaans vereenzelvigt met de relatie tussen de uitvoerende en de wetgevende macht, namelijk wetgevende initiatieven, het stemmingsgedrag van de parlementsleden en de partijeenheid, zeg maar het unisono uitdragen van de partijstandpunten. In het verleden werd aangenomen dat lange perioden van coalitiegesprekken ervoor zorgden dat de parlementsleden meer (ideologische) vrijheid hadden en meer speelruimte hadden/kregen om hun eigen stempel te drukken op wetsinitiatieven.
Het resultaat is echter genuanceerder. Uit het onderzoek is gebleken dat het parlement een proactievere rol aanneemt, dat de tegenstellingen tussen meerderheid en oppositie wat afnemen, maar tegelijkertijd blijft de partijeenheid even sterk als vanouds.
Regeringsvormingen leiden dus niet tot drastische veranderingen in het samenspel tussen de wetgevende en uitvoerende macht, maar zorgen eerder voor een bescheiden correctie op de uiterst zwakke positie van het parlement.

Parliament without Government: The Belgian Parliament and the Government Formation Processes of 2007-2011


Nick Mertens
24 oktober 2013

 

dinsdag 12 februari 2013

Over de geloofwaardigheid van de Belgische politiek en journalistiek

In mijn vorig opiniestuk over de Antwerpse regenboogtruisoap schreef ik onder meer hetvolgende: Het is duidelijk dat vooral de linkse pers en sommige politieke tegenstanders een héél lelijk spel aan het spelen zijn.
Dit ging over het feit dat de politieke tegenstanders van N-VA op een maatregel schoten die eigenlijk al bestond onder de vorige Antwerpse burgemeester Patrick Janssens, en ook wel wat over de enge blik die journalisten zoals Yves Desmet vandaag de dag op de huidige samenleving hebben waardoor de relevantie van hun schrijfsels met rasse schreden afneemt omdat ze bulken van de kromme redeneringen.

Maar kijk, het stof was nog niet gaan liggen of er brak een nieuwe rel los. De stad Antwerpen gaat binnenkort immers een ‘migrantentaks’ van € 250,00 aanrekenen aan nieuwkomers die zich in de stad willen inschrijven. Een inschrijving aan het vreemdelingenloket kost momenteel € 17,00. Dus wederom kwamen Antwerps burgemeester Bart De Wever en nu ook verantwoordelijk schepen Liesbeth Homans (N-VA) onder vuur te liggen. Het feit dat het Antwerpse bestuur uit meer dan twee personen en één partij bestaat lijken sommigen te vergeten, zelfs Gentse Open-VLD schepenen wiens partij in diezelfde Antwerpse meerderheid zetelen en de maatregel dus mee goedkeurden.

Resultaat: er vertrok weer een treintje die onder andere Antwerps SP.A-fractieleidster Yasmine Kherbache – tevens kabinetschef van premier Elio Di Rupo (PS) – maar ook Yves Desmet zeker niet wilden missen. Bij deze laatste vraag ik mij soms af of hij mogelijks na 2014 de post van Bruno Tobback als SP.A-voorzitter ambieert.
Nu heb ik het hier wel bewust over een ‘treintje’ omdat de ophef minder groot was dan bij de lokettenkwestie. Zou het kunnen dat er ondertussen gewenning optreedt inzake N-VA-bashing?
In elk geval, Yasmine Kherbache noemde de vreemdelingentaks een gevolg van ‘holder-de-bolder-bestuur’ en zelfs ‘slecht bestuur’.

Maar in dit alles mogen we toch weer niet vergeten dat deze taks een idee van voormalig Antwerps burgemeester Patrick Janssens was. Een idee waarover binnen de Vereniging van Vlaamse Steden en Gemeenten overleg geweest is, en waarbij toen toch geen grote worden of verwijten gevallen zijn. Gent wilde toen zelfs ook zulk een taks invoeren.
De motivatie van het stadsbestuur onder Patrick Janssens voor de invoering van deze vreemdelingentaks was toen naar verluidt dat ‘deze mensen’ nog niks hebben bijgedragen aan de werking van de instellingen in België omdat ze geen andere belastingen betalen.

Dus, vergeef het mij aub, maar ook bij deze kwestie kan ik mij niet van de mening ontdoen dat ook hier weer geen constructieve of correcte oppositie gevoerd wordt, maar men gewoon schiet op alles afkomstig van Antwerpse N-VA-hoek. Ook Yves Desmet lijkt heden ten dage te vergeten dat Vlaanderen en België groter is dan Antwerpen alleen, wat voor een hoofdredacteur van een (kwaliteits)krant minstens opmerkelijk te noemen is.

Nogmaals, ik heb geen partijkaart van de N-VA en heb op 14 oktober ook niet op hen gestemd. Waar ik mij vooral aan erger is dat er de laatste tijd geen oppositie in dit land meer wordt bedreven die naam waardig. Ook journalisten die met een onbevangen blik naar de Belgische politiek kijken beginnen meer en meer een uitstervend ras te zijn.

Want over deze ‘migrantentaks’ kan je wel degelijk de nodige vragen stellen:
1. Net zoals de lokettenkwestie (neutraliteit) is ook deze taks eigenlijk gewoon een idee van voormalig Antwerps burgemeester Patrick Janssens en dus een voortzetting van zijn beleid. Waar zit nu eigenlijk die ‘kracht van verandering’?
2.  Minister van Binnenlandse Zaken Joëlle Milquet liet weten dat ze een onderzoek naar ‘discriminatie’ gaat instellen en Janek Nowak van het Instituut voor Europees Recht aan de KU Leuven zegt in De Morgen dat de vreemdelingentaks bovendien in strijd is met Europese regels wanneer het gaat over de inschrijving van nieuwelingen met een nationaliteit uit een andere Europese lidstaat. ‘Voor het verblijfsrecht mogen geen kosten aangerekend worden. Dat staat zo in de EU-verdragen.’

Wel, dit zijn maar twee voorbeelden die politici en journalisten verder zouden kunnen (laten) onderzoeken om gericht deze maatregel te bestrijden. Want het staat buiten kijf dat bestuursmaatregelen in geen geval in strijd mogen zijn met supranationale regels of mensenrechten.

Op deze manier zou de politiek en de journalistiek zijn geloofwaardigheid terug kunnen winnen. In het andere geval blijven we afglijden naar een allen-tegen-één scenario zonder geloofwaardig script. Dit maakt de N-VA slapend rijk en zet de deur open naar een glansrijke overwinning in 2014.

Een overwinning waarbij Bart De Wever als een Lionel Messi zonder enige moeite handig gebruikt maakt van de gaten in de verdediging om te scoren. Een verdediging die momenteel in de touwen hangt…

Nick Mertens
12 februari 2013

dinsdag 5 februari 2013

Over fantoomprovocateurs, diversiteit, politieke tegenstanders en linkse media

Nu de storm over de regenboogtruien van de Antwerpse loketbedienden wat is gaan liggen en gisteren Bart De Wever ook zijn recht van antwoord in de geschreven pers en Terzake heeft gekregen, is het tijd om eens een analyse van dit opstootje te maken. Want er is in het weekend en gisteren ook nog veel over en weer geschreven en met modder gegooid, maar wie heeft er nu gelijk en/of wie gebruikt één zinnetje om er politiek en redactioneel misbruik van te maken?

Laten we beginnen bij het begin, namelijk het bewuste zinnetje. Want iedereen reageert op deze zin, maar heeft iedereen ook het volledige artikel gelezen? Het bewuste artikel verscheen in De Standaard van 2 februari 2013 en maakte deel uit van de reeks De terugkeer van de ideologie waarbij de krant stilstond bij de terugkeer van de ideologie in de politiek aan de hand van interviews met de verschillende partijvoorzitters.
Laat ik even de passage hernemen waar Bart De Wever het in het artikel heeft over de neutraliteit die heerst bij de Stad Antwerpen:
Moeten we niet aanvaarden dat die hoofddoek er gewoon bij hoort?
'Dat hebben we ook aanvaard. Maar er zijn altijd grenzen. Ik kan mij morgen associëren met de Dani en beslissen om alleen nog een peniskoker te dragen, maar ik denk niet dat ik ver van mijn voordeur zou geraken. Elke vorm van expressie is begrensd. Dat is bij uitstek zo als je namens de stad Antwerpen aan een loket zit. Mag een vrouw een hoofddoek dragen? Uiteraard. Maar niet achter een loket. Wie het gezicht is van de stad Antwerpen, wordt neutraliteit opgelegd. Een loketbeambte mag ook geen t-shirt dragen met het opschrift “Eigen volk eerst”. Ik wil ook niet dat iemand met een regenboog-T-shirt achter het loket zit.'
Waarom niet?
'Omdat een homoseksueel via een dergelijke symboliek duidelijk maakt dat hij of zij die obediëntie is toegedaan. En andere mensen herkennen dat.'
En dat mag niet?
'Nee. Heb ik iets tegen homo's? Integendeel. Ik heb zeer gewaardeerde partijgenoten die homoseksueel zijn. Maar vind ik dat je met zo'n T-shirt achter een loket kunt zitten? Nee. Ik wil bescheiden uitingen van individuele identiteit door de vingers zien, maar een klant bij de stad Antwerpen heeft er geen boodschap aan te weten dat de loketbeambte een homoseksuele islamiet is die voor Vlaams Belang stemt.'”

En toen barstte de hel los. Iedereen had wel iets te zeggen over het feit dat Bart De Wever ‘homokledij’ verbood voor zijn stadspersoneel. En het was inderdaad een trein die vertrok en waarop iedereen mee opsprong. Artikel gelezen of niet. En begon dat zinnetje dus ook zijn eigen leven te leiden, mee aangewakkerd door politici van andere partijen en linkse opiniemakers. En wederom bleek Yves Desmet mee het voortouw te nemen in het verweer tegen de nieuwe burgemeester van Antwerpen. Laten we dan ook zijn opiniestuk eens onder de loep nemen, want gewild of ongewild, het was zijn column die op maandag gebruikt werd als ijkpunt tegen Bart De Wever, getuige ook zijn interview ’s avonds in Terzake.


Als ik niet beter zou weten, zou ik zelfs durven denken dat Yves Desmet het artikel in De Standaard helemaal niet gelezen heeft.

Zo steekt Desmet dadelijk van wal met “…, in een maatschappelijk debat dat dit weekeinde op gang getrokken werd door de Antwerpse burgemeester Bart De Wever.” en “Nee, echte prioriteiten eerst, en daarom moest even duidelijk gesteld dat na de hoofddoek voortaan ook het regenboog-T-shirt in de stad A verboden is, omdat het te duidelijk zou tonen dat de drager ervan tot de 'obediëntie' van de homoseksualiteit hoort.”
Eerst en vooral wordt er volgens mij nergens een maatschappelijk debat op gang getrokken door Bart De Wever. Net zo min als de dwaling dat Bart De Wever voortaan het regenboog-T-shirt verbiedt. Bart De Wever probeert in dit artikel simpelweg te verklaren wat men onder de neutraliteit van stadspersoneel moet verstaan. En dat dit dus ruimer moet gezien worden dan enkel maar de hoofddoek. Stadspersoneel mag nu eenmaal geen duidelijke voorkeur etaleren, en moet dus ook de neutraliteit in zijn kleding bewaken. En o ja, de hoofddoek en de regenboog-T-shirt zijn helemaal niet verboden in de stad A, enkel maar voor het stadspersoneel, die na hun werkuren overigens gerust mogen dragen wat ze willen. Dit even ter verduidelijking van de gratuite veralgemening die Yves Desmet hierboven maakt.

Maar het is nog niet gedaan, in de alinea hieropvolgend legt Desmet uit waarom Bart De Wever volgens hem een fantoomprovocateur is: “Nu kunnen we even niet opgelet hebben, maar tot nog toe zijn er bij ons weten nog geen regenboogdragende ambtenaren gemeld. Net zomin als er al betogende moslims waren toen de Antwerpse burgemeester een samenscholingsverbod aankondigde. De Wever maakt er een sport van fenomenen die er niet eens zijn te problematiseren en erover te provoceren.”
Waar in hemelsnaam zegt De Wever dat er een probleem is met regenboogdragende ambtenaren? Inderdaad, nergens!
Het al dan niet afroepen van een samenscholingsverbod is dan weer iets helemaal anders. Want dit is een aangelegenheid waarbij je als burgemeester nooit kunt winnen. Roep je vooraf zulk een verbod af, dan krijg je de verontwaardiging van je politiek linkse tegenstanders over je heen. Is er op voorhand geen verbod en komt het wel tot rellen, dan krijg je alle politieke tegenstanders over je heen. Want dan heb je als burgemeester weer niet snel genoeg gehandeld, voel je niet aan wat er leeft in de eigen stad, bestuur je niet daadkrachtig genoeg,… Dus in beide gevallen hadden mensen zoals Yves Desmet wel een stok gevonden om te slaan. Maar hoe zit het met de inwoners van onder andere de Turnhoutsebaan in Borgerhout? Misschien was daar een meerderheid wel tevreden over het vooraf aangekondigd samenscholingsverbod? Op deze manier is het zeker niet tot rellen gekomen en zijn hun auto’s onbeschadigd gebleven en hun ramen niet aan dingelen geslagen. Er waren aanwijzingen dat er die dag wel degelijk betogingen zouden kunnen plaatsvinden, en dan moet je als burgemeester snel handelen, en vooral in het belang van je inwoners. Een belang dat politieke tegenstanders en opiniemakers schandelijk misbruiken om hun eigen ‘gelijk’ te willen halen.

Yves Desmet eindigt met hetvolgende: “Dat is de kern van wat De Wever zegt: de stad is niet langer een oord van diversiteit, van verschil en van anders mogen en kunnen zijn. De stad moet zijn zoals wij. En alle anderen, in kleding, mening of obediëntie, die zijn belachelijk.”
Zware woorden die hij meent te mogen schrijven omwille van de linkse interpretatie die hij aan bepaalde beleidsmaatregelen in Antwerpen geeft. Veel van deze maatregelen zijn nochtans reeds in het leven geroepen door de vorige Antwerpse burgemeester Patrick Janssens (SP.A), een figuur die Yves Desmet waarschijnlijk beter ligt dan Bart De Wever.

Laten we dan het bestuursakkoord voor Antwerpen 2013-2018 er eens bijnemen. Wat zegt dit akkoord zoal over diversiteit:
1. De stad wil dat de lokale politie een kleurrijke dienst is die aandacht besteedt aan diversiteit binnen en buiten haar organisatie. Hiervoor zal de bestaande diversiteit binnen het korps in kaart worden gebracht en zal een geïntegreerd diversiteitbeleid binnen een globaal HR-beleid ontwikkeld worden. We beseffen dat inspanningen in het verleden onvoldoende resultaat hebben opgeleverd en dat we daarom moeten werken aan de competenties van Antwerpenaren van allochtone origine om de politieopleiding succesvol te kunnen aanvatten. Dit om een optimale werking van de politie in het Antwerpen van vandaag en morgen te bekomen.
2. Anderzijds moet aandacht geschonken worden in het levensbeschouwelijke onderricht aan de diversiteit van religies en levensbeschouwingen en de noodzaak aan een actieve dialoog, verdraagzaamheid, wederzijds respect en wederkerigheid.
3. Onze stad is meer dan een optelsom van alle Antwerpenaren. Het is een stadsgemeenschap die bestaat uit een rijke diversiteit aan talloze culturen, levensbeschouwingen, wijken en straten, verenigingen, bedrijven, gezinnen, individuen, … Samen vormen wij Antwerpen.
4. Antwerpen is een stad waar iedereen aan bod komt, ongeacht huidskleur, geloof, seksuele geaardheid of handicap. De stad heeft een voorbeeldfunctie vooralle Antwerpenaren en zal daarom een doorgedreven diversiteitsbeleid voeren.
5. Het inclusief integratiebeleid wordt gecoördineerd en opgevolgd aan de hand van concrete en meetbare indicatoren. Zo kan de relatieve positie van mensen met een migratieachtergrond op een zo objectief mogelijke manier in kaart gebracht en opgevolgd worden. Hierbij wordt rekening gehouden met de diversiteit binnen doelgroepen.
6. De stad moet de A-waarden die ze intern hanteert (diversiteit, samenwerking, kostenbewustzijn, klantgerichtheid en integriteit) uitdragen in alles wat ze doet.

Dit bewijst dus dat hetgeen Yves Desmet ter afsluiting van zijn column beweerd en dus extra in de verf wil zetten totaal uit de lucht gegrepen is, ja zelfs belachelijk (om het dan maar in zijn woorden te zeggen). Zou het kunnen dat hij door zijn afkeer van De Wever als journalist niet meer de juiste analyse kan maken of bewust zaken verdraait in de hoop dat zijn artikels meer gelezen zullen worden dat het bestuursakkoord? En men zo als kiezer dan ook een foutieve interpretatie van bepaalde beleidsmaatregelen meekrijgt?

In heel deze storm bleef maar één groep objectief en correct, en dat zijn de holebi’s zelf. De koepelorganisatie van de verenigingen voor holebi's en transgenders in de provincie Antwerpen, Het Roze Huis-çavaria Antwerpen, benadrukte in een persbericht onder andere dat Bart De Wever spreekt als werkgever die de neutraliteit van zijn personeel belangrijk vindt, en dat het verbod op het dragen van regenboog-T-shirts niet stigmatiserend is.

Het is duidelijk dat vooral de linkse pers en sommige politieke tegenstanders een héél lelijk spel aan het spelen zijn. Een spel dat in een samenleving waarbij burgers steeds meer en meer het recht in eigen handen durven nemen wel eens kwalijke gevolgen zou kunnen hebben. Er moet maar één fanatiekeling zijn die blindelings gelooft wat de tegenstanders van Bart De Wever beweren en beslist dat de burgemeester van Antwerpen een gevaar is voor de samenleving.

Zouden bepaalde politieke tegenstanders en opiniemakers zoals Yves Desmet dan een mea culpa slaan? En beseffen dat zij de echte fantoomprovocateurs waren?

Nick Mertens
5 februari 2013

donderdag 20 december 2012

Over scripties, geleuter, ideologieën en ivoren torens

Bart De Wever is deze week in Knack weer scherp. Zo zegt hij onder andere over professor Jan Blommaert en het boek van Ico Maly – Maly, I. (2012). N-VA. Analyse van een politieke ideologie. Antwerpen-Berchem: Uitgeverij EPO VZW) – hetvolgende: “Professor Blommaert is een PVDA-geïnspireerde academicus die aan de Universiteit van Tilburg promotor is geweest van een barslechte doctorale scriptie van Ico Maly over de N-VA. Ik lees graag kritische bijdragen over mijn partij, maar dat werkstuk is geleuter.”
En ik moet Bart De Wever hierin bijtreden.

Eigenlijk kon men het bedenkelijke niveau van het boek/scriptie al afleiden uit het Knack-interview 'Zoals Bart De Wever is er maar één' van enige tijd geleden. In dit interview maakte Ico Maly naar mijn gevoel immers een aantal dwalingen.

Zo stelde hij vooreerst dat Bart De Wever – in tegenstelling tot wat hij zelf zegt – geen conservatief is. Want een conservatief is volgens Maly

Iemand die de huidige toestand wil bewaren. Dat is natuurlijk niet waar De Wever naar streeft. In plaats van de Belgische staat te bewaren, wil hij een compleet nieuwe samenleving creëren.”

Hier ging Maly al dadelijk in de fout. Een conservatieve politicus wil immers helemaal de bestaande toestand niet bewaren. Het conservatisme wil gewoon de markt en de samenleving behoeden voor kannibalisatie door de staat. Is hiervoor de hervorming van een bepaalde toestand noodzakelijk, dan zal een conservatieve politicus dit zeker niet tegenhouden, integendeel. Moet hiervoor een nieuwe samenleving gecreëerd worden, so be it. En dat is wellicht wat de N-VA met zijn slogan voor de lokale en provinciale verkiezingen van 14 oktober 2012 ‘De kracht van verandering’ bedoelde. Een boodschap die dus perfect van een conservatieve politicus/partij kan komen.
Maar Ico Maly ging nog verder: het gedachtegoed van N-VA zou immers antidemocratisch zijn. Zo zou de N-VA de publieke opinie ervan overtuigd hebben dat er in ons land twee democratieën bestaan. Ik vermoed dat hij hiermee Vlaanderen en Wallonië bedoelde. Echter, als we enkele bladzijden terugbladeren in diezelfde Knack liet de Franstalige politicoloog Jean-Benoit Pilet (ULB) hetvolgende optekenen:

“Als men zegt dat er twee democratieën zijn, dan klopt dat ongetwijfeld, niet alleen als het gaat over welke partijen aan beide kanten van de taalgrens de verkiezingen winnen, maar meer nog geldt dit voor de inzet van de verkiezingen.”

Tja, wat is het nu? Zo veel mensen, zo veel meningen zeker? Alleen lijkt me in deze materie de visie en benadering van een politicoloog dan toch iets betrouwbaarder. Wie eerlijk is en onbevangen naar ons land kijkt, moet toch bekennen dat de opeenvolgende verkiezingen van 2010 en 2012 onomstotelijk bewezen hebben dat we in België wel degelijk te maken hebben met twee democratieën? Men stemt in Vlaanderen totaal tegenovergesteld dan in Wallonië. Daar waar men bijvoorbeeld in het Franstalig gedeelte van ons land de PS in het zadel houdt, krijgt de SP.A in Vlaanderen verkiezing na verkiezing steeds minder en minder kiezers achter zich.
Derde argument was dat Bart De Wever de democratie zou herleiden tot vox-populisme. Met andere woorden, de N-VA-voorzitter is gewoon een platvloerse populist. Et alors? Wat is er zo verkeerd aan een politicus die luistert naar wat er leeft op straat en dit politiek vertaald? Politici zijn toch volksvertegenwoordigers? Als ik in het stemhokje voor politicus A of B stem is het toch juist de bedoeling dat hij mij vertegenwoordigd in één of ander politiek orgaan? Dat is nu juist de essentie van de democratie, veel meer dan de sfeer van postjespakkerij en wereldvreemdheid die nu eigen is aan een groot deel van onze huidige politici. Er moet natuurlijk steeds respect zijn voor vrijheid en gelijkheid, maar mijn inziens wordt dit door geen enkel standpunt van de N-VA belet of in het gedrang gebracht.

Ik vind gewoon dat men moet opletten met het geven van interviews en het publiceren van boeken waarin de N-VA via allerlei omwegen en met soms foutieve redeneringen een antidemocratische partij én zelfs extreemrechts wordt genoemd. Men maakt de N-VA hiermee alleen maar slapend rijk.

Ik heb me het boek van Ico Maly dan ook dadelijk aangeschaft. Ik wilde het lezen om te zien of een boek dat zoveel aandacht in de media gekregen had ook daadwerkelijk correct de werkelijkheid weergaf of net zoals het interview een groot aantal dwalingen bevatte. En het is inderdaad ‘geleuter’.

Hét grote probleem van dit werkstuk is de subjectiviteit. De geloofwaardigheid van een analyse van een politieke ideologie staat of valt immers met de onafhankelijkheid van de auteur. Om mogelijke verwijten van subjectiviteit of sympathie dadelijk de kop in te drukken: ik heb geen lidkaart van de N-VA en heb op 14 oktober ook niet op deze partij gestemd.
Sterker nog, ik heb wel een lidkaart van een andere partij, namelijk 3D, een lokale politieke partij in mijn thuishaven Rumst. 3D is een partij zonder politieke kleur én onafhankelijk van eender welke nationale politieke partij. 3D richt zich tot elke burger van Rumst en de deelgemeenten Reet en Terhagen. En daar voel ik mij het best bij. Ik zeg altijd: ik ben niet links, niet rechts, maar averechts. Zo ben ik een hevige voorstander van ons Belgisch indexeringsmechanisme – een toch vrij links standpunt – terwijl ik aan de andere kant vind dat men de auto en zijn bestuurder niet langer als paria mag beschouwen en men integendeel dringend af moet van het fetisj van het openbaar vervoer. Een vrij rechts standpunt, niet?
Ik ben dus niet voor of tegen de N-VA, ik wil enkel maar een correcte en objectieve analyse van de ideologie van eender welke politieke partij nastreven.

Maar hoe zit dat dan met die subjectiviteit van Ico Maly? Ico Maly (1978) is licentiaat in de Vergelijkende Cultuurwetenschappen en post-licentiaat in de Ontwikkelingssamenwerking (optie politiek en conflict), Universiteit Gent. Sinds 2005 is hij actief binnen Kif Kif, onder andere als coördinator en afgevaardigd bestuurder én hoofdredacteur van Kif Kif Mediawatch.
Volgens de website is Kif Kif een interculturele beweging die strijdt voor gelijkheid en tegen racisme. Kif Kif bouwt mee aan een solidaire, democratische en interculturele samenleving. Verder op hun website is te lezen dat ze links en progressief zijn.
Kif Kif is met andere woorden een beweging die in onze maatschappij nodig en noodzakelijk is. Ook hun streven naar een uitbreiding en vervolmaking van de democratie kan op mijn steun rekenen. Zo wil Kif Kif de democratie niet alleen overlaten aan het louter politieke domein, maar houden ze een pleidooi voor een zo ruim mogelijke democratie. Een democratische staat is voor hen (en ook voor mij) een staat waarin elk aspect van de samenleving, ook de economie bijvoorbeeld, onder democratische controle valt. De huidige banken- en economische crisis maakt de noodzakelijkheid hiervan pijnlijk duidelijk.
Maar zoals ik hierboven reeds heb geschreven is Kif Kif dus een onmiskenbare linkse beweging en zal de overgrote meerderheid van hun standpunten – zoniet al hun standpunten – regelrecht tegen die van N-VA ingaan.
Dus hoe kan iemand die zo nauw verbonden is met Kif Kif en deze beweging (en dus ook hun standpunten en acties) coördineert nu in hemelsnaam een objectieve analyse maken van een politieke ideologie die haaks op de zijne staat?
In zijn dankwoord aan het begin van zijn boek schrijft Ico Maly trouwens nog hetvolgende:

Ik dank mijn promotor, leermeester en vriend Jan Blommaert uitdrukkelijk, niet alleen voor de kans die hij me gaf om dit onderzoek uit te voeren, maar ook en vooral voor de intellectuele vorming en ondersteuning die ik van hem heb gekregen. In dit onderzoek, en in al mijn publicaties, klinkt zijn stem steeds door.

Jan Blommaert is hoogleraar taal, cultuur en globalisering aan de universiteiten van Tilburg en Gent. Maar hij is vooral ook een uitgesproken links intellectueel. Op de website van de Partij van de Arbeid van België staat onder andere te lezen dat hij mee aan de wieg stond van de Ronde Tafel van Socialisten en zijn analyses op DeWereldMorgen.be en Kifkif.be zijn de best gelezen stukken op die sites.
Als Bart De Wever dan toch extreem-rechts is, dan is Jan Blommaert ongetwijfeld extreem-links, hoewel hij zelf zegt dat de zogenaamde ‘linkse kerk’ niet bestaat en veeleer een verzinsel van rechts is, waarbij de ‘rechtse kerk’ dan wel zou bestaan. Nu is ‘kerk’ sowieso een verkeerde woordkeuze, want ‘kerk’ veronderstelt het geloof in een bepaalde leer die voortvloeit uit een soort van heilig schrift, een bijbel. Maar een bijbel is een geschrift dat sinds duizenden jaren onveranderd is gebleven, en laten we nu toch hopen dat zowel links als rechts een iets modernere visie op de samenleving hebben en hoe deze het best georganiseerd dient te worden. 

Maar Ico Maly is dus – zoals hij zelf zegt – intellectueel gevormd door Jan Blommaert. Sterker nog, alle publicaties van Ico Maly zijn doordesemd met de opvattingen en theorieën van Jan Blommaert. Kan je dan eigenlijk op voorhand al niet stellen dat Ico Maly’s analyse van de politieke ideologie van N-VA per definitie volledig subjectief is en eigenlijk niet meer is dan een boek tégen de N-VA in plaats van een geloofwaardige doorlichting van het gedachtegoed van de partij van Bart De Wever?

Als N-VA. Analyse van een politieke ideologie. al een waarde heeft, dan is het vooral om te begrijpen hoe links en ook de linkse culturele elite naar Bart De Wever en N-VA kijken. Maar dat is slechts hun waarheid en analyse , maar daarom niet dé waarheid of dé correcte analyse.

Ik wou dat ik de tijd en de middelen had om de analyse over te doen, maar ik heb deze luxe spijtig genoeg niet. Het aanschaffen van de boeken om een dergelijke objectieve analyse te maken van een politieke ideologie zou mij alleen al een fortuin kosten, laat staan dat ik tijd zou hebben om ze allemaal te lezen en er ook nog een lijvig boek over te schrijven.
En laat dat nu net het probleem van vele studies, scripties en onderzoeken zijn. Deze auteurs hebben en krijgen hiervoor wel de tijd en middelen, maar hangen tegelijkertijd af van subsidies, maken deel uit van een bepaalde universiteit of groep die nauwe banden heeft met de politieke wereld, een rector van bepaalde signatuur, en ga zo maar verder. Om over de promotoren waaraan men schatplichtig is nog maar te zwijgen.
Het zou dus misschien waardevol zijn moest een niet-academicus eens een analyse maken van bijvoorbeeld de politieke ideologie van de N-VA. Een niet-academicus word immers niet beïnvloed door ingestudeerde theorieën of een geïndoctrineerde 'werkelijkheid' en kijkt met een onafhankelijke en onbevangen blik naar onze maatschappij. Daarnaast staat hij midden in de samenleving en kijkt hij niet toe vanuit een ivoren toren.

Nick Mertens